poem

കൊമ്പുകൾ നിറയെ പൊന്മലർ ചൂടികൊന്നൊയൊരുങ്ങി മേടത്തിൽ“വിത്തും കൈക്കോട്ടെ”ന്നും പാടി വിഷുവിൻ പറവ വിരുന്നെത്തി....

തൂമഞ്ഞുതുള്ളി നെറുകയിൽ ചൂടി കറുകനാമ്പുകൾ തിലകവും ചാർത്തി. കരിമുകിൽ ചേലൊത്ത പെണ്ണവൾമിഴികളിൽ കരിമഷി തേച്ച്പുലരിയിൽ ചന്തമായെത്തി കസവു ചേലയുടുത്തു കൊണ്ടന്നവൾ....

കുപ്പിവള കയ്യിലിട്ട പെൺകിടാങ്ങൾ കൂടി വാനിലേക്കുയർത്തിടുന്നു ഭംഗിയുള്ള പട്ടം....

കൊച്ചു വെളുപ്പിന് മുറ്റത്തെ മാഞ്ചോട്ടിൽ ഒറ്റയ്കിരിക്കുന്ന ചെമ്പോത്തേ.. കൊത്തിപ്പെറുക്കുമ്പോൾ കണ്ണുംചുവപ്പിച്ച് കുറ്റം പറയുന്നതാരെയാണ്?...

കാടാണെന്നുടെ ചങ്ങാതി... മാടിവിളിക്കും ചങ്ങാതി... കണ്ടാലെന്തൊരു ചേലാണ്... നോക്കിയിരുന്നു മടുക്കില്ല....

കരിയിലക്കിളിയെ വായാടീ...ഇന്നലെ എന്തേ വന്നീല...തൊടിയിലിരിക്കും എന്നരികില്‍...കലപില കൂട്ടി നടന്നീല......

പുലരിയോടൊപ്പം വന്നിട്ട് പൂമരമൊന്നിലിരുന്നിട്ട് മൂളും രാഗമതേതാണ്? മൊഴിയുക കുയിലേ പൂങ്കുയിലേ....

ഭൂവിൻ ചിരിയിൽ പൂവിൻ ഗന്ധം മഴതൻ നീരിൽ, പുഴതൻ മേളം......

മഴയായി ഞാൻ നിൻ മനസിനെ നനയ്ക്കട്ടെ. പൊള്ളുന്ന ഓർമ്മകളിൽ മഴത്തുള്ളിയായി ഞാൻ പടരട്ടെ, ഒരായിരം പനീർറോസ പുഷ്പങ്ങളായി ആ ഓർമ്മകൾ മാറട്ടെ…...

മഴയെന്നു കേട്ടാൽ മതിയിയിടുമോ? മാരിതൻ സൗന്ദര്യം അത്ര മേൽ സുന്ദരം. മാനം കറുത്തു തുടങ്ങിയെന്നാൽ മാനവ ചിത്തം മതി മറക്കും....