poem

കുപ്പിവള കയ്യിലിട്ട പെൺകിടാങ്ങൾ കൂടി വാനിലേക്കുയർത്തിടുന്നു ഭംഗിയുള്ള പട്ടം....

കൊച്ചു വെളുപ്പിന് മുറ്റത്തെ മാഞ്ചോട്ടിൽ ഒറ്റയ്കിരിക്കുന്ന ചെമ്പോത്തേ.. കൊത്തിപ്പെറുക്കുമ്പോൾ കണ്ണുംചുവപ്പിച്ച് കുറ്റം പറയുന്നതാരെയാണ്?...

കാടാണെന്നുടെ ചങ്ങാതി... മാടിവിളിക്കും ചങ്ങാതി... കണ്ടാലെന്തൊരു ചേലാണ്... നോക്കിയിരുന്നു മടുക്കില്ല....

കരിയിലക്കിളിയെ വായാടീ...ഇന്നലെ എന്തേ വന്നീല...തൊടിയിലിരിക്കും എന്നരികില്‍...കലപില കൂട്ടി നടന്നീല......

പുലരിയോടൊപ്പം വന്നിട്ട് പൂമരമൊന്നിലിരുന്നിട്ട് മൂളും രാഗമതേതാണ്? മൊഴിയുക കുയിലേ പൂങ്കുയിലേ....

ഭൂവിൻ ചിരിയിൽ പൂവിൻ ഗന്ധം മഴതൻ നീരിൽ, പുഴതൻ മേളം......

മഴയായി ഞാൻ നിൻ മനസിനെ നനയ്ക്കട്ടെ. പൊള്ളുന്ന ഓർമ്മകളിൽ മഴത്തുള്ളിയായി ഞാൻ പടരട്ടെ, ഒരായിരം പനീർറോസ പുഷ്പങ്ങളായി ആ ഓർമ്മകൾ മാറട്ടെ…...

മഴയെന്നു കേട്ടാൽ മതിയിയിടുമോ? മാരിതൻ സൗന്ദര്യം അത്ര മേൽ സുന്ദരം. മാനം കറുത്തു തുടങ്ങിയെന്നാൽ മാനവ ചിത്തം മതി മറക്കും....

അറിവെന്ന മൂന്നക്ഷരം അറിയാതെ പോകല്ലേ നാം! അറിയാതെ പോയെന്നാൽ ആപത്തിൽ ചെന്നു ചാടും....

മുറ്റത്തെ തൈമുല്ല, പൂ ചൊരിഞ്ഞൂ. മുത്തശ്ശി മുല്ലപ്പൂ, പോൽ ചിരിച്ചൂ. മൂവന്തി നേരത്തു, മുത്തുമണിപോലെ മുല്ലമൊട്ടായിരം പുഞ്ചിരിച്ചൂ....